Meestal wordt je door iets externs ondersteund, maar wanneer je je eigen pad wil bewandelen voelt even rusten ongeveer zo.

Mensen geven je wel de kans om te spelen, te zoeken. Als je maar wel meteen opruimt. Dan is de lol er wel een beetje af meteen.

Geluk zit in kleine dingen. De eerste vraag is zie je het, de tweede vraag is pak je het op?

Kiezen uit het hoge of het lage pad. Blijf je te lang twijfelen, loop je met je hoofd tegen de boom.

Laat je jezelf in je keuzes leiden door wat anderen zeggen, of ga je je eigen weg?

De ochtend begon met een bakje koffie en een kennismaking. Wie ben ik, wie ben jij, wat is je droom en wat verwacht je van deze Urbanwalk. Al lopend kwamen diverse onderwerpen aan de orde, variërend van de plannen die hij heeft met zijn bedrijf (www.mijnleiderschapsreis.nl), de zaken waar hij werkelijk blij en gelukkig van werd tot aan de dingen die hem hinderen of tegenhouden in het realiseren van zijn dromen en het kunnen laten zien van zichzelf. Wat mij in dit gesprek vooral heeft geinspireerd is de mate van openheid die we allebei durfden te laten zien en het gesprek met iemadn die werkelijk de keuze heeft gemaakt te gaan voor het leven, zijn leven, in plaats van te blijven zitten waar hij zat. Authentieke mensen maken mij altijd heel gelukkig en dat deze authenticiteit naar buiten kon komen tijdens deze Urbanwalk geven mij het gevoel dat het concept klopt.

Onder het genot van een kopje verse muntthee heb ik ook mijn “inspiratiekoffer” kunnen gebruiken en heeft hij naar een inspirerende presentatie gekeken van Steve Jobs waarin zowel geboorte, leven als dood worden besproken. Je kan alleen achteraf de “dots connecten” en zien welk pad je bewandeld. Blijf bij jezelf en “don’t settle for anything less”.

Aan het eind van de Urbanwalk wil ik graag dat mensen een belofte aan zichzelf doen waarmee ze een stap kunnen nemen in het vinden van de plek die ze zichzelf ooit beloofd hadden. Deze neem ik dan op zodat ze deze, heel confronterend, nog eens kunnen bekijken. Niño kwam uiteindelijk tot 4(!) beloften:

Ik heb van mijn ouders altijd geleerd dat je nooit met lege handen ergens moest aankomen. Dus een flesje wijn, een bosje bloemen meenemen wanneer je ergens op bezoek gaat. En eigenlijk zou je dat met iedereen moeten doen die je tegenkomt. Nu betekent dat niet dat je met een grote zak van Sinterklaas over straat moet gaan lopen, dat zo financieel en praktisch niet zo handig zijn. Maar geven is best eenvoudig en heel erg leuk en is de eenvoudigste manier je eigen leven wat mooier te maken en zo ook meteen dat van iedereen.

Geven kan je namelijk ook doen door het geven van aandacht, een glimlach of een wens. Probeer het maar eens, ga eens met een glimlach de straat op en je zal zien dat je dag anders wordt. Mensen reageren anders op je en je kijkt zelf ook met een andere blik rond. Of maak eens een praatje met het meisje achter de kassa van de Albert Heijn. Ze zal waarschijnlijk eerst schrikken, maar wanneer je haar even wat aandacht geeft of even bedankt zal je zien dat ze wat rechter op gaat zitten. En waarschijnlijk, wanneer je omkijkt als je de winkel uitloopt,zit ze nog steeds te glimlachen. Stel je nu eens voor wat dat betekent. Ten eerste geeft zijn ook weer aan iedereen na jou een glimlach, waardoor die glimlach waarschijnlijk nog lang in tact blijft. Mensen reageren namelijk meteen anders, leuker op haar. Ze komt dan ook net iets vrolijker thuis, heeft wat minder ruzie met haar man en is liever voor haar kind. Een ware olievlek van positiviteit is het gevolg. Allemaal doordat jij de moeite heb genomen haar iets te geven.

Maar geven kan op veel meer manieren, die je allemaal geen tijd, geld of moeite kosten en hetzelfde effect hebben. Wens mensen eens een fijne dag, dat kan hardop, maar dat werkt zelf als je het zachtjes in je eigen hoofd doet. Wanneer je iemand een fijne dag wenst straalt dat namelijk van je af. Je bent opener, meer toegankelijk. En opeens heb je ander contact met mensen en zo maak je ruimte voor andere veranderingen en verbeteringen. Denk maar eens terug aan een moment dat je iemand tegenkwam die jou iets gaf, een glimlach of net wat meer aandacht. Op die ontmoetingen kijk je met plezier terug.

En ik weet ook dat dit werkelijk uitvoeren in de praktijk nog wel tegen kan vallen. We zijn allemaal zo druk met alles, dat we steeds minder tijd weten te maken voor de dingen waarvan we weten dat het fijn is. Ik geef in dit soort kleine tips en trics workshops en ik moet ook toegeven dat ik het vaak vergeet. Maar wanneer ik het dan wel doe merk ik ook meteen hoe fijn het werkt en zo merk ik ook dat het me steeds makkelijker afgaat, en ik het vaker en vaker kan doen.

Ik zou jullie met deze blog willen uitdagen de komende week eens wat meer te geven. Aan iedereen. En om dan eens op te schrijven wat je hebt ervaren en hoe. En om het goede voorbeeld te geven wens ik jullie allemaal een heerlijke dag waarin jullie droom weer een stukje dichterbij is gekomen. En bovenaan een plaatje waar ik steeds om moet lachen, dus een mooie bron voor een glimlach.

In de praktijk betekent dit vaak dat je achterblijft met een knagend gevoel. Een gevoel dat je wat mist. Want hoeveel je de dingen die je doet ook doet. Wat je wilt en wenst zijn de zaken die je werkelijk vervullen. De meeste mensen hebben een idee van een ideaal leven. Het leven dat je jezelf eigenlijk beloofd hebt en waar je nu voor aan het werk bent om het te bereiken. Zo kan je ideale leven zijn dat je de wereld wilt over reizen, maar daar moet je eerst genoeg geld voor verdienen. Je ideale leven kan te maken hebben met het droomhuis waar je jezelf in ziet wonen, een gezin dat je om je heen ziet bewegen of een vorm van innerlijke rust waar je naar streeft. Waarschijnlijk beginnen de zinnen met “Later…” wanneer je het hierover hebt. Zo zijn er verschillende gedachten die je kan hebben. Een paar voorbeelden:

•    Je vergelijkt jezelf vaak met anderen en merkt dat je meer wil. Je voelt je  slecht omdat je niet meer hebt bereikt.

•    Veel dingen de je echt graag zou willen doen worden gekoppeld aan het woordje later. Later ga ik op wereldreis. Later ga ik sporten en de marathon van NY lopen. Later …

•    Wanneer je op vakantie gaat of iets leuks doet met je vrienden of gezin ben je in gedachten vaak nog met andere dingen bezig Er is zoveel gaande in je leven dat het moeilijk is werkelijk te genieten op dat moment.

•    Je bent best veel bezig met wat anderen van je denken. Of beter gezegd wat jij denkt wat anderen over je denken.

Wanneer ik tijdens mijn workshop Inspireer Jezelf deze gedachten langs laat komen herkent iedereen zich wel in meerdere uitspraken. En dit zijn precies de dingen die je afhouden van dat ideale plaatje, maar vaak heb je het geeneens door. Het hoort erbij denk je dan. Zo is het nu eenmaal. Maar dat klopt niet.

Levenslessen zijn momenten in je leven waarbij je geconfronteerd wordt met dit fenomeen. Ze gebeuren elke dag. Wanneer je jezelf aanleert hier wat meer voor open te staan en er daadwerkelijk ook van te leren maak je al een hele grote stap. En het is makkelijker dan je denkt.

Een levensles die ik later pas begreep gebeurde in Nepal, toen ik daar op vakantie was. Het doel was de bergen in. Ik moest even tijd en ruimte voor mezelf hebben. Ik was aardig doorgedraaid in mijn werk en ik ging eigenlijk naar Nepal voor antwoorden. De eerste dagen zat ik nog in Nederlands tempo. Ik moest dingen regelen. Het hotel, de busreis, mijn trekkingpermit. Teruglezend in mijn dagboek wat ik die reis bijhield waren de eerste dagen stress. Het ging om controle, dingen moeten doen. Ik moest naar de bergen, terwijl ik het eigenlijk heel graag wilde. En ik had het niet naar mijn zin. Nee, als is zo in de bergen zou lopen, dan zou het goed komen.
Uiteindelijk een dag later dan de planning (en dat was echt heel vervelend) zat ik in de goede bus richting de bergen. Nu kwam alles goed. Nog even een paar uur bussen en dan … Ik overdrijf niet, we waren net 5 minuten de stad uit en de bus ging kapot. En dan ook echt kapot, de versnellingsbak lag op de grond, was weinig wat ik daar aan kon doen. Op dat moment begon achteraf mijn vakantie. Ik pakte mijn rugzak en bedacht dat dit dan wel de weg naar de bergen moest zijn en dat er vast meer bussen langs zouden komen, dus ik begon te lopen. Ik voelde de warmte, rook de omgeving en toen ik een paar kilometer verder een paar monikken tegen kwam begon ik een praatje. Ik was echt IN Nepal. Om een lang verhaal kort te maken. De monikken hielden een bus voor me tegen die afgeladen vol zat. Er was even een gesprek met de chauffeur en ik kon op het dak van de bus klimmen en ik kon mee. Een kwartier nadat mijn strakke planning in de soep draaide zat ik in mijn eentje, in de zon, op een bus in Nepal met de Himalaya op de achtergrond. Ik was volmaakt gelukkig.

Deze les ging over loslaten. Nu werd dit bruut voor mij beslist door het kapot gaan van de bus, dus ik kon niet anders dan loslaten. Maar door dit loslaten stond ik open voor wat ik wilde, wat ik wenste in plaats van dat ik vasthield aan wat ik moest. Maar loslaten kan je zelf ook doen. Ik weet niet wat voor dingen ik had beleefd wanneer ik eerder in die reis had losgelaten en dat maakt ook niet zoveel uit. Ik ben ik ieder geval blij dat deze les op mijn pad kwam en dat ik ervan geleerd heb. Ik had ook, net als wat medepassagiers een taxi kunnen bellen om mijn plan te volharden. Ik weet zeker dat ik dan niet zo mooie reis had ervaren.